سایت در حال ساخت است و بعضی از قیمت ها به روز رسانی نشده اند.

پاستل طراحی

۱۵ کالا در این دسته‌بندی

پرسش‌های پرتکرار درباره پاستل طراحی

پاستل روغنی به فیکساتیو نیاز دارد؟
لایه آن با موم و روغن بسته می‌شود و پودر رها نمی‌کند، پس فیکساتیو لازم نیست. اما سطح همیشه کمی چرب می‌ماند، بنابراین پوشاندن اثر با کاغذ روغنی و نگه داشتن آن به صورت خوابیده اهمیت دارد.
مداد پاستل جای پاستل گچی را می‌گیرد؟
مداد پاستل برای جزئیات و خط دقیق ساخته شده و سطح بزرگ را به کندی می‌پوشاند. در عمل این دو کنار هم کار می‌کنند: شاخه برای زمینه و سطح، و مداد برای لبه و جزئیات پایانی.
چرا رنگ روشن روی لایه تیره پاستل روغنی نمی‌نشیند؟
لایه چرب تیره سطح کاغذ را می‌بندد و رنگ تازه روی آن سر می‌خورد یا با رنگ زیرین قاطی می‌شود. راه درست، گذاشتن رنگ روشن در لایه نخست و افزودن رنگ سنگین در مرحله پایانی است.

پاستل طراحی و انتخاب میان روغنی و مدادی

پاستل طراحی و رسانه‌هایی که زیر این نام می‌آیند

پایه چسب، رفتار رنگ را تعیین می‌کند

زیر عنوان پاستل طراحی چند رسانه با رفتار متفاوت قرار می‌گیرند و تفاوت آن‌ها در چسب است. پاستل روغنی رنگ‌دانه را با موم و روغن غیرخشک‌شو می‌بندد، پس چرب و چسبنده می‌ماند، هرگز کامل سخت نمی‌شود و پودر در هوا رها نمی‌کند. مداد پاستل رنگ‌دانه فشرده را در غلاف چوبی می‌گذارد و نوک آن خط باریک و مهارشده می‌دهد. زغال فشرده هم رسانه تیرگی است و سیاهی عمیق‌تری از زغال معمولی می‌سازد. نخستین تصمیم هر کار همین است: رسانه چرب برای رنگ غلیظ و بافت ضخیم، یا رسانه خشک و مدادی برای خط و جزئیات.

کار با پاستل روغنی و شگردهای آن

پاستل روغنی بی‌نیاز از فیکساتیو است و همین کار را ساده می‌کند، اما لایه آن ضخیم می‌نشیند، پس ترتیب لایه‌ها اهمیت دارد. رنگ روشن روی لایه چرب تیره نمی‌نشیند، بنابراین کار از رنگ روشن و لایه نازک آغاز می‌شود و رنگ سنگین در مرحله پایانی می‌آید. دو شگرد ویژه این رسانه را از بقیه جدا می‌کند. در تراش یا همان سگرافیتو، لایه روشن زیر و لایه تیره رو گذاشته می‌شود و با نوک تیز خط‌هایی از لایه زیرین بیرون کشیده می‌شود. در روش دیگر، نوک قلمو با مقدار کمی حلال روی لایه کشیده می‌شود و رنگ مانند خمیر رنگ روغن نرم و یکدست می‌شود.

مداد پاستل و اشتباه‌های رایج

مداد پاستل در جایی به کار می‌آید که خط دقیق لازم است؛ چهره، دست، مو و لبه فرم. مغز آن شکننده است، پس تراش با تیغ یا تراش دستی تیز و با فشار کم انجام می‌شود و مداد افتاده روی زمین از درون می‌شکند. دو اشتباه آغاز راه در این دسته تکرار می‌شود: یکی پر کردن سطح با فشار زیاد در لایه نخست، که بافت کاغذ را می‌بندد و اجازه لایه بعدی را نمی‌دهد؛ دیگری محو کردن همه سطح، که کار را خاکستری و بی‌جان می‌کند. آمیختن پاستل روغنی روی لایه پاستل گچی هم جواب نمی‌دهد، چون چسب چرب سطح را می‌بندد و رسانه خشک دیگر نمی‌نشیند.

  • کاغذ با گرماژ بالا یا مقوا انتخاب کنید؛ کاغذ نازک زیر فشار لایه چرب موج برمی‌دارد.
  • سر شاخه را پیش از هر رنگ تازه با پارچه پاک کنید تا رنگ‌ها آلوده به هم نشوند.
  • برای خط تیز، لبه شاخه را با تیغ تخت صاف کنید، نه با فشار دادن روی کاغذ.
  • اثر پایانی را با کاغذ روغنی بپوشانید و خوابیده نگه دارید تا سطح چرب نچسبد.

پاستل روغنی که با حلال نرم و یکدست می‌شود، رفتاری نزدیک به رسانه چرب و خمیری دارد. کسی که این مرحله را پشت سر گذاشته و دنبال غلظت، زمان کار طولانی و آمیختن واقعی رنگ است، مسیر بعدی را در رنگ روغن پیدا می‌کند و بسیاری از عادت‌های لایه‌گذاری را با خود به آن رسانه می‌برد.