وسایل مورد نیاز آبرنگ برای کسی که تازه شروع کرده است

آبرنگ ارزان‌ترین رشته برای شروع است و در عین حال بی‌رحم‌ترین‌شان نسبت به وسیله‌ی بد. یک کاغذ نامناسب می‌تواند کاری را خراب کند که با هر رنگی درست درمی‌آمد.

پس ترتیب خرید مهم است: اول کاغذ، بعد قلم‌مو، آخر رنگ. این دقیقاً برعکس کاری است که بیشتر آدم‌ها می‌کنند. اگر هنوز بین آبرنگ و رشته‌های دیگر مردد هستید، لوازم هنری در گنج دانش برای شروع حداقلِ وسیله‌ی هر کدام را کنار هم گذاشته است.

رنگ: قرصی یا تیوبی

هر دو یک چیزند — پیگمنت به‌همراه صمغ عربی — و فقط مقدار آبشان فرق دارد. تفاوت در عمل این است:

برای شروع، جعبه‌ی قرصی منطقی‌تر است. رنگ خشک‌شده‌ی آبرنگ با آب دوباره فعال می‌شود، پس هیچ‌چیز هدر نمی‌رود.

شش رنگ به‌جای بیست‌وچهار

با یک نسخه‌ی گرم و یک نسخه‌ی سرد از هر رنگ اصلی — یعنی شش خانه — تقریباً هر رنگی که لازم دارید ساخته می‌شود. جعبه‌های پرخانه بیشترِ کار را برایتان انجام داده‌اند و همین باعث می‌شود ترکیب کردن را یاد نگیرید.

رنگ سفید هم نمی‌خواهید. در آبرنگ روشنایی از کاغذ می‌آید، نه از رنگ سفید. اگر دنبال رنگ مات و پوشاننده هستید، چیزی که می‌خواهید گواش است نه آبرنگ.

قلم‌مو: دو تا کافی است

یک قلم‌موی گرد متوسط و یک قلم‌موی تخت پهن برای پس‌زمینه، شروع کاملی است. قلم‌موی گردِ خوب وقتی خیس است نوکِ تیزی می‌سازد؛ همین یک ویژگی، هم خط نازک می‌دهد هم با فشار بیشتر سطح پر می‌کند.

موی طبیعی — سمور یا سنجاب — آب بیشتری نگه می‌دارد و آرام‌تر رها می‌کند؛ موی مصنوعی فنرتر است و ارزان‌تر. برای آبرنگ ظرفیت آب مهم است، پس اگر قرار است روی یک قلم‌مو خرج کنید، همان گردِ متوسط باشد. شکل‌های قلم‌مو جداگانه توضیح داده شده‌اند.

کاغذ: جایی که نباید کوتاه آمد

کاغذ ۳۰۰ گرمی کلدپرس استاندارد عملی این کار است. کاغذ نازک‌تر از ۳۰۰ گرم زیر آب موج می‌خورد و رنگ در گودی‌ها جمع می‌شود؛ برای همین یا باید کشیده و چسبانده شود یا از اول ضخیم باشد.

بافت هم انتخاب دارد: کلدپرس نیمه‌خشن و همه‌کاره است، هات‌پرس صاف است و برای جزئیات، و راف برای کارهای بافت‌دار. تفاوت سلولز و پنبه و اینکه هر کدام چه رفتاری دارند در راهنمای کاغذ آبرنگ آمده است.

چرا دو ظرف آب

یکی برای شستن قلم‌مو، یکی برای برداشتن آبِ تمیز. اگر یک ظرف داشته باشید، بعد از نیم ساعت هر رنگی که می‌سازید کمی خاکستری است و نمی‌فهمید چرا. این ساده‌ترین تغییری است که در روز اول می‌شود انجام داد و بیشترین اثر را دارد.

ظرف‌ها را جدا از هم و در یک سمت ثابت بگذارید تا دستتان بدون نگاه کردن سراغ درستش برود.

بقیه‌ی میز

• پالت با خانه‌های گود برای ترکیب؛ خانه‌ی گود اجازه می‌دهد رقت رنگ را کنترل کنید.
• چسب کاغذی برای بستن چهار طرف کاغذ به تخته — هم موج را کم می‌کند هم حاشیه‌ی تمیز می‌دهد.
• دستمال یا اسفنج برای گرفتن آب اضافه‌ی قلم‌مو پیش از برداشتن رنگ.
• یک مداد HB و پاک‌کن خمیری برای طرح اولیه‌ی کم‌رنگ.

روز اول: چه بخرید و چه چیزی را نخرید

ست‌های آماده‌ای که همه‌چیز دارند معمولاً قلم‌موی ضعیف و کاغذ نازک دارند. رنگ‌های مخصوصِ درخشان و اکلیلی هم فعلاً به کارتان نمی‌آیند. و مایع پوشاننده‌ی نور را بگذارید برای وقتی که فهمیدید کجا لازمش دارید — پیش از آن، فقط کاغذ را می‌کَنَد.

سه‌پایه هم لازم ندارید. آبرنگ روی سطح تقریباً افقی کار می‌شود تا آب سُر نخورد؛ یک تخته و چند کتاب زیر لبه‌اش، همان شیب ملایمی را می‌دهد که می‌خواهید.

وقتی وسیله‌ها را چیدید، کاغذ را به تخته ببندید، دو ظرف آب را در یک سمت ثابت بگذارید و پیش از هر چیز یک نوار تمرینی بزنید: یک رنگ از پررنگ به کم‌رنگ. همین یک نوار به شما می‌گوید این رنگ روی این کاغذ چقدر آب می‌خواهد.

بعد سراغ کار اصلی بروید و از روشن شروع کنید. در آبرنگ برگشتن از تیره به روشن تقریباً ممکن نیست، پس هر جایی که قرار است سفید بماند را از اول دست‌نخورده بگذارید.